คำตอบสั้น ๆ: หนูทำให้อาหารเป็นพิษได้หรือไม่?

เป็นไปได้ หากเชื้อจากมูล ปัสสาวะ น้ำลาย ขน เท้า หรือพื้นผิวที่หนูสัมผัส ถูกถ่ายโอนไปยังอาหาร ภาชนะ อุปกรณ์ หรือมือของผู้ปฏิบัติงาน แล้วเข้าสู่ร่างกายผู้บริโภค

อย่างไรก็ตาม การตรวจพบเชื้อหรือสารพันธุกรรมของเชื้อในหนู ไม่ได้พิสูจน์โดยอัตโนมัติว่าหนูเป็นต้นเหตุของผู้ป่วยรายใดรายหนึ่ง การยืนยันต้องอาศัยหลักฐานทางระบาดวิทยา การตรวจตัวอย่างอาหาร สิ่งแวดล้อม และผู้ป่วยร่วมกัน

ตัวเลข 48 ล้านรายมาจากไหน?

CDC ยังคงเผยแพร่ข้อมูลว่า ในแต่ละปีสหรัฐอเมริกามีผู้ป่วยจากโรคที่มากับอาหารประมาณ 48 ล้านราย มีผู้เข้ารักษาในโรงพยาบาลราว 128,000 ราย และเสียชีวิตประมาณ 3,000 ราย

แต่มีรายละเอียดสำคัญที่ควรอธิบายให้ถูกต้อง นั่นคือ ตัวเลข 48 ล้านไม่ได้หมายถึงผู้ป่วยที่ได้รับการตรวจยืนยันจาก “เชื้อหลัก 16 ชนิด”

แบบจำลองภาระโรคที่เผยแพร่ในปี 2011 แบ่งสาเหตุออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่

สาเหตุที่ยังระบุไม่ได้อาจรวมถึงเชื้อที่มีข้อมูลไม่เพียงพอ สารหรือจุลินทรีย์ที่ยังไม่สามารถประเมินภาระโรคเฉพาะชนิดได้ ตลอดจนสาเหตุที่ยังไม่ถูกค้นพบ

ดังนั้นข้อความที่แม่นยำควรเป็น

สหรัฐอเมริกามีผู้ป่วยจากอาหารเป็นพิษประมาณ 48 ล้านรายต่อปี ซึ่งเป็นค่าประมาณภาพรวมจากเชื้อที่ทราบชื่อและสาเหตุที่ยังระบุไม่ได้

ไม่ควรเขียนว่าโรคทั้งหมดเกิดจากเชื้อ 16 ชนิด หรือเชื่อมผู้ป่วยทั้ง 48 ล้านรายเข้ากับหนูโดยตรง

แล้วข้อมูลใหม่ของ CDC ปี 2025 บอกอะไร?

ในปี 2025 CDC เผยแพร่การประเมินชุดใหม่ โดยวิเคราะห์ข้อมูลราวปี 2019 สำหรับเชื้อก่อโรคสำคัญ 7 ชนิด ได้แก่

• Campylobacter spp.
• Clostridium perfringens
• Listeria monocytogenes
• Norovirus
• Salmonella ชนิดไม่ก่อไข้ไทฟอยด์
• Shiga toxin-producing E. coli หรือ STEC
• Toxoplasma gondii

เชื้อกลุ่มนี้ก่อให้เกิดการเจ็บป่วยจากอาหารที่เกิดภายในสหรัฐฯ ประมาณ 9.9 ล้านราย มีผู้เข้าโรงพยาบาลประมาณ 53,300 ราย และเสียชีวิต 931 รายต่อปี

ตัวเลขใหม่นี้เป็นการประเมินเฉพาะเชื้อสำคัญ 7 ชนิด จึงไม่ใช่ตัวเลขที่นำมาแทนค่าประมาณ 48 ล้านรายแบบตรง ๆ เพราะขอบเขตการคำนวณแตกต่างกัน

จุดที่น่าสนใจคือ Salmonella ชนิดไม่ก่อไข้ไทฟอยด์ถูกประเมินว่าเป็นสาเหตุการเสียชีวิตจากโรคที่มากับอาหารสูงที่สุดในเชื้อ 7 ชนิดที่ศึกษา โดยมีผู้ป่วยประมาณ 1.28 ล้านราย เข้าโรงพยาบาลประมาณ 12,500 ราย และเสียชีวิตประมาณ 238 รายต่อปี

งานวิจัยพบอะไรในหนูนอร์เวย์ของนิวยอร์ก?

งานวิจัยปี 2014 โดย Firth และคณะ ตรวจหนูนอร์เวย์จำนวน 133 ตัวที่จับจากสถานที่ 5 แห่งในแมนฮัตตัน นครนิวยอร์ก

นักวิจัยตรวจตัวอย่างจากเนื้อเยื่อ มูล ปัสสาวะและน้ำลาย และรายงานการพบเชื้อหรือหลักฐานของเชื้อหลายชนิด รวมถึงแบคทีเรียที่เกี่ยวข้องกับโรคทางเดินอาหารในมนุษย์ เช่น

• Escherichia coli
• Salmonella enterica
• Clostridioides difficile

งานวิจัยยังพบเชื้อกลุ่มอื่นและไวรัสหลากหลายชนิด แต่สิ่งที่ต้องเข้าใจคือ การพบเชื้อในหนูไม่ได้หมายความว่ามีหลักฐานยืนยันแล้วว่าเชื้อเหล่านั้นแพร่จากหนูไปทำให้ผู้ป่วยในนิวยอร์กจำนวนหนึ่งโดยตรง

สิ่งที่งานวิจัยพิสูจน์ได้คือ หนูเมืองสามารถเป็นพาหะหรือแหล่งสะสมเชื้อที่มีความสำคัญต่อสุขภาพ และสมควรได้รับการเฝ้าระวังมากกว่าการมองเป็นเพียงสัตว์ที่สร้างความสกปรก

หนูบ้านในอาคารอาจใกล้อาหารมากกว่าหนูตัวใหญ่

งานวิจัยอีกชิ้นที่เผยแพร่ในปี 2018 ตรวจหนูบ้านจำนวน 416 ตัวจากอาคารพักอาศัย 7 พื้นที่ทั่วนครนิวยอร์ก

การวิเคราะห์มูลของหนูพบแบคทีเรียที่อาจก่อโรคทางเดินอาหารหลายชนิด เช่น

• Salmonella
• Shigella
• Escherichia coli
• Clostridioides difficile
• Clostridium perfringens

นอกจากนี้ยังพบยีนที่เกี่ยวข้องกับการดื้อยาปฏิชีวนะบางชนิดด้วย

หนูบ้านอาจได้รับความสนใจน้อยกว่าหนูนอร์เวย์ เพราะตัวเล็กและไม่ค่อยวิ่งให้คนเห็น แต่ในมุมความปลอดภัยอาหาร หนูบ้านอาจมีความสำคัญมาก เนื่องจากสามารถอาศัยอยู่ภายในอาคารและเข้าใกล้ครัว ตู้เก็บอาหาร ห้องเตรียมวัตถุดิบ และพื้นผิวที่คนสัมผัสเป็นประจำ

อย่างไรก็ตาม คณะวิจัยย้ำว่ายังต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมเพื่อระบุว่าเชื้อจากหนูบ้านแพร่สู่คนจริงบ่อยเพียงใด หรือมีบทบาทต่อการระบาดมากน้อยเพียงใด

หลักฐานบอกอะไรได้ และยังบอกอะไรไม่ได้?

การเขียนบทความให้แม่นยำไม่ทำให้ปัญหาหนูดูเบาลง ตรงกันข้าม ความชัดเจนช่วยให้ธุรกิจจัดการความเสี่ยงได้ถูกจุด โดยไม่ใช้ตัวเลขที่น่าตกใจเกินกว่าหลักฐาน

หนูพาเชื้อจากพื้นที่สกปรกเข้าสู่ครัวได้อย่างไร?

หนูไม่ได้สร้างเชื้อขึ้นมาเองทุกครั้ง แต่มันสามารถรับเชื้อหรือสิ่งปนเปื้อนจากพื้นที่ที่เดินผ่าน แล้วนำไปยังสถานที่อีกแห่งหนึ่ง

เส้นทางของหนูอาจเริ่มจาก

• กองขยะ
• ท่อระบายน้ำ
• ตลาดสด
• พื้นที่เก็บของเสีย
• ที่ว่างรกร้าง
• จุดรับสินค้า
• พื้นที่ชื้นหรือมีน้ำขัง

จากนั้นหนูอาจเข้าสู่อาคารผ่านช่องทางต่าง ๆ เช่น

• ช่องว่างใต้ประตู
• ช่องรอบท่อ
• รอยแตกตามผนัง
• ช่องระบายอากาศ
• ฝ้าเพดาน
• ท่อสาธารณูปโภค
• ประตูรับสินค้าที่เปิดทิ้งไว้

เมื่อเข้ามาในอาคารแล้ว หนูอาจเดินผ่านพื้น ชั้นวาง บรรจุภัณฑ์ ภาชนะ หรือพื้นที่เตรียมอาหาร ทำให้สิ่งปนเปื้อนเคลื่อนจากบริเวณสกปรกเข้าสู่บริเวณที่ต้องควบคุมความสะอาด

นี่คือเหตุผลที่หนูมักถูกอธิบายว่าเป็น “สะพานเชื่อมการปนเปื้อน” ระหว่างพื้นที่สกปรกกับพื้นที่สะอาด

หนูทำให้อาหารปนเปื้อนผ่านช่องทางใดบ้าง?

1. มูลหนู

มูลอาจมีเชื้อจากระบบทางเดินอาหารของหนู และสามารถตกอยู่บนพื้น ชั้นวาง บรรจุภัณฑ์ หรือใกล้วัตถุดิบ

2. ปัสสาวะ

หนูมีพฤติกรรมปล่อยปัสสาวะเป็นหยดเล็ก ๆ ตามเส้นทางเดิน คราบเหล่านี้อาจมองไม่เห็นเมื่อแห้งแล้ว

3. เท้าและขน

เท้าและขนของหนูอาจสัมผัสขยะ น้ำเสีย มูลสัตว์ หรือพื้นผิวสกปรก ก่อนเดินเข้าสู่พื้นที่อาหาร

4. น้ำลายและรอยกัด

เมื่อหนูกัดบรรจุภัณฑ์ เชื้อหรือสิ่งปนเปื้อนอาจเข้าสู่ผลิตภัณฑ์ ขณะเดียวกันรูที่ถูกกัดยังเปิดทางให้ความชื้น แมลง และสิ่งสกปรกเข้าไปเพิ่มเติม

5. การปนเปื้อนผ่านอุปกรณ์และคน

พนักงานอาจสัมผัสพื้นผิวหรือกล่องที่หนูเดินผ่าน แล้วนำสิ่งปนเปื้อนไปยังอุปกรณ์หรืออาหารโดยไม่ตั้งใจ หากไม่มีการล้างมือและทำความสะอาดที่ถูกต้อง

พบเชื้อในหนู ไม่ได้แปลว่าอาหารเป็นพิษจะเกิดขึ้นทันที

การที่หนูตัวหนึ่งมีเชื้อ ไม่ได้หมายความว่าผู้บริโภคจะป่วยโดยอัตโนมัติ การเกิดโรคต้องอาศัยหลายเงื่อนไขต่อเนื่องกัน เช่น

1. หนูมีเชื้อหรือสัมผัสสิ่งปนเปื้อน
2. เชื้อถูกปล่อยหรือติดบนพื้นผิว
3. สิ่งปนเปื้อนเข้าถึงอาหารหรืออุปกรณ์
4. เชื้อมีชีวิตอยู่ในจำนวนเพียงพอ
5. ขั้นตอนปรุงอาหารหรือฆ่าเชื้อไม่สามารถควบคุมเชื้อได้
6. ผู้บริโภครับประทานอาหารนั้นเข้าไป
7. ปริมาณเชื้อและความไวของผู้บริโภคเพียงพอให้เกิดอาการ

ระบบ Food Safety ที่ดีมีหน้าที่ตัดวงจรนี้ให้เร็วที่สุด ไม่จำเป็นต้องรอให้พิสูจน์ได้ว่าหนูทำให้คนป่วยแล้วจึงเริ่มควบคุม

ทำไมไม่ควรใช้ตัวเลข 48 ล้านรายเพื่อกล่าวโทษหนู?

ตัวเลข 48 ล้านรายเป็นค่าประมาณภาระโรคจากอาหารทั้งหมด ไม่ใช่จำนวนผู้ป่วยที่มีหลักฐานพบหนูในร้านหรือโรงงานต้นทาง

โรคที่มากับอาหารสามารถเกิดจากหลายปัจจัย เช่น

• พนักงานที่ป่วยและสัมผัสอาหาร
• การล้างมือไม่ถูกต้อง
• อาหารดิบปนเปื้อน
• การควบคุมอุณหภูมิไม่เหมาะสม
• การปรุงอาหารไม่สุก
• การปนเปื้อนข้ามระหว่างอาหารดิบและอาหารพร้อมรับประทาน
• น้ำหรือวัตถุดิบที่ปนเปื้อน
• อุปกรณ์ทำความสะอาดไม่เพียงพอ
• แมลง นก หนู และสัตว์พาหะชนิดอื่น

ดังนั้นการสื่อสารที่น่าเชื่อถือควรกล่าวว่า หนูเป็น หนึ่งในแหล่งความเสี่ยงที่ต้องควบคุม ไม่ใช่สาเหตุของผู้ป่วยอาหารเป็นพิษทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดที่ยังไม่มีข้อมูลยืนยัน

สัญญาณเตือนว่าระบบป้องกันหนูในครัวอาจล้มเหลว

• พบมูลหนูตามขอบผนังหรือใต้ชั้นวาง
• พบรอยกัดบนถุงวัตถุดิบและกล่องกระดาษ
• ได้กลิ่นสาบหรือกลิ่นปัสสาวะ
• พบคราบมันตามผนังจากการเสียดสีของลำตัวหนู
• ได้ยินเสียงวิ่งหรือกัดแทะเหนือฝ้า
• พบวัสดุทำรัง เช่น กระดาษหรือฉนวนถูกฉีก
• พบช่องว่างใต้ประตู
• มีรูรอบท่อที่ยังไม่ได้ปิด
• ถังขยะไม่มีฝาปิดสนิท
• วัตถุดิบถูกวางชิดผนังหรือวางกับพื้น
• พบมูลใหม่หลังจากทำความสะอาดจุดเดิม
• แผนผังจุดตรวจไม่มีการอัปเดตหรือไม่มีบันทึกผล

การพบหนูตัวเป็น ๆ มักไม่ใช่สัญญาณแรก หากรอจนเห็นหนูวิ่งกลางครัว ปัญหาอาจเกิดขึ้นก่อนหน้านั้นแล้ว

วิธีป้องกันหนูในร้านอาหารและโรงงานอาหาร

การควบคุมหนูที่มีประสิทธิภาพไม่ควรพึ่งการวางกับดักหรือเหยื่อเพียงอย่างเดียว แต่ควรใช้ระบบ Integrated Pest Management หรือ IPM

1. ปิดช่องทางเข้า

ตรวจและแก้ไขบริเวณต่อไปนี้

• ช่องใต้ประตู
• รอยต่อรอบท่อ
• ช่องสายไฟ
• ผนังแตกร้าว
• ช่องระบายอากาศ
• ฝ้าเพดาน
• จุดรับและส่งสินค้า
• ประตูที่เปิดค้างเป็นเวลานาน

วัสดุที่ใช้ปิดต้องทนต่อแรงกัดของหนู การใช้โฟมเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอในจุดเสี่ยงสูง

2. ตัดแหล่งอาหาร

• เก็บวัตถุดิบในภาชนะปิดสนิท
• ยกสินค้าให้พ้นพื้น
• เว้นระยะตรวจสอบระหว่างสินค้ากับผนัง
• ทำความสะอาดเศษอาหารใต้เครื่องจักร
• ควบคุมสินค้าหกหล่น
• ตรวจสินค้ารับเข้า
• ไม่ทิ้งอาหารสัตว์หรือขยะค้างคืน

3. ตัดแหล่งน้ำ

ซ่อมท่อและก๊อกที่รั่ว กำจัดน้ำขัง ทำความสะอาดท่อระบายน้ำ และตรวจความชื้นใต้ซิงค์หรือเครื่องจักรเป็นประจำ

4. ลดที่หลบซ่อน

จัดระเบียบห้องเก็บของ ลดกล่องกระดาษที่ไม่จำเป็น ตัดแต่งต้นไม้รอบอาคาร และไม่วางของพิงผนังจนตรวจสอบด้านหลังไม่ได้

5. วางระบบตรวจติดตาม

อุปกรณ์ตรวจติดตามควรมีหมายเลขและตำแหน่งบนแผนผัง พร้อมบันทึกข้อมูล เช่น

• วันที่ตรวจ
• สิ่งที่พบ
• จำนวนการจับ
• การกินเหยื่อหรือการรบกวนอุปกรณ์
• สภาพพื้นที่
• การแก้ไข
• ผู้รับผิดชอบ
• วันที่ติดตามผล

6. วิเคราะห์แนวโน้ม

การพบหนูหรือมูลซ้ำในตำแหน่งเดิมอาจบอกถึงช่องทางเข้า เส้นทางเดิน หรือจุดที่มีอาหารและน้ำ ไม่ควรเพียงเปลี่ยนกับดักแล้วปิดงานโดยไม่วิเคราะห์ต้นเหตุ

7. ตรวจยืนยันหลังแก้ไข

หลังทำความสะอาดและปิดช่องทางเข้า ควรติดตามว่ามีมูลใหม่ รอยกัด หรือการทำงานของอุปกรณ์ตรวจติดตามเกิดขึ้นอีกหรือไม่

ประเทศไทยกำหนดเรื่องการควบคุมสัตว์พาหะอย่างไร?

ประเทศไทยมีข้อกำหนดด้านสุขลักษณะการผลิตอาหารภายใต้ประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 420 เรื่องวิธีการผลิต เครื่องมือเครื่องใช้ในการผลิต และการเก็บรักษาอาหาร หรือที่มักเรียกว่า GMP 420

หลักสำคัญไม่ได้อยู่ที่การมีบริษัทกำจัดสัตว์รบกวนหรือมีอุปกรณ์วางอยู่ในอาคารเท่านั้น แต่สถานประกอบการต้องสามารถแสดงให้เห็นว่ามีมาตรการป้องกัน ควบคุม ตรวจติดตาม และรักษาสภาพแวดล้อมไม่ให้สัตว์พาหะเข้ามาปนเปื้อนอาหาร

สำหรับธุรกิจที่ใช้มาตรฐาน HACCP, BRCGS, ISO 22000 หรือมาตรฐานลูกค้า การตรวจประเมินมักพิจารณาร่วมกันทั้ง

• สภาพอาคาร
• สุขลักษณะ
• หลักฐานสัตว์รบกวน
• แผนผังอุปกรณ์
• บันทึกตรวจติดตาม
• การวิเคราะห์แนวโน้ม
• การแก้ไขและป้องกันการเกิดซ้ำ
• ความสามารถในการสอบกลับ

การมีอุปกรณ์จำนวนมากจึงไม่ได้หมายความว่าระบบมีประสิทธิภาพ หากไม่ทราบว่าทำไมจุดนั้นจึงถูกเลือกวาง ตรวจพบอะไร และดำเนินการแก้ไขอย่างไร

ร้านอาหารต้องทำอย่างไรเมื่อพบอึหนูหรือรอยกัด?

1. หยุดใช้บริเวณที่พบร่องรอยชั่วคราว
2. แยกอาหารและบรรจุภัณฑ์ที่อาจได้รับผลกระทบ
3. ถ่ายภาพและบันทึกตำแหน่ง
4. อย่ากวาดหรือดูดมูลหนูขณะแห้ง
5. ทำความสะอาดและฆ่าเชื้อด้วยวิธีที่เหมาะสม
6. ทิ้งอาหารที่ถูกกัดหรือปนเปื้อน
7. ตรวจเส้นทางเข้าและบริเวณโดยรอบ
8. ตรวจอุปกรณ์เฝ้าระวังทั้งหมด
9. เพิ่มการติดตามในพื้นที่เกี่ยวข้อง
10. บันทึกการแก้ไขและผู้อนุมัติให้กลับมาใช้งาน
11. ทบทวนสุขาภิบาล การจัดเก็บ และการจัดการขยะ
12. ให้ผู้เชี่ยวชาญประเมินเมื่อพบการปนเปื้อนจำนวนมากหรือเกิดซ้ำ

หากเป็นพื้นที่ผลิตอาหารพร้อมรับประทาน ควรประเมินความเสี่ยงอย่างเข้มงวดกว่าพื้นที่ทั่วไป เพราะไม่มีขั้นตอนการให้ความร้อนในภายหลังมาช่วยลดเชื้อ

การควบคุมหนูช่วยลดความเสี่ยงได้ แต่ไม่แทนมาตรการ Food Safety อื่น

การมีระบบป้องกันหนูที่ดีไม่ได้ทำให้สามารถลดความเข้มงวดด้านอื่นลงได้ ธุรกิจอาหารยังต้องควบคุม

• สุขอนามัยของพนักงาน
• การล้างมือ
• การแยกอาหารดิบและอาหารสุก
• อุณหภูมิการเก็บรักษา
• การปรุงให้สุก
• การทำความสะอาดและฆ่าเชื้อ
• คุณภาพน้ำ
• การควบคุมผู้ขายและวัตถุดิบ
• การสอบกลับสินค้า
• การจัดการสารก่อภูมิแพ้

หนูเป็นเพียงหนึ่งส่วนของระบบความปลอดภัยอาหาร แต่เป็นส่วนที่ปล่อยผ่านไม่ได้ เพราะหนูสามารถเคลื่อนที่ข้ามหลายพื้นที่และสร้างการปนเปื้อนโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

สรุป: หนูเกี่ยวข้องกับผู้ป่วยอาหารเป็นพิษ 48 ล้านรายแค่ไหน?

ปัจจุบันยังไม่มีหลักฐานที่สามารถบอกได้ว่าหนูเป็นสาเหตุของผู้ป่วยอาหารเป็นพิษในสหรัฐอเมริกากี่รายหรือกี่เปอร์เซ็นต์

ตัวเลข 48 ล้านรายเป็นค่าประมาณภาพรวมของโรคที่มากับอาหารจากเชื้อที่ทราบชื่อและสาเหตุที่ยังระบุไม่ได้ ไม่ใช่จำนวนผู้ป่วยที่เชื่อมโยงกับหนู

อย่างไรก็ตาม งานวิจัยจากนิวยอร์กแสดงให้เห็นว่า ทั้งหนูนอร์เวย์และหนูบ้านสามารถมีเชื้อก่อโรคทางเดินอาหารหลายชนิด รวมถึง Salmonella, E. coli, Shigella และ C. difficile จึงมีเหตุผลเพียงพอที่จะจัดให้หนูเป็นอันตรายด้าน Food Safety ที่ต้องป้องกันอย่างเป็นระบบ

สิ่งที่ธุรกิจควรจำไม่ใช่ตัวเลขที่น่ากลัวที่สุด แต่คือหลักการง่าย ๆ ว่า

หนูหนึ่งตัวที่เดินจากขยะเข้าสู่ครัว อาจเชื่อมพื้นที่สกปรกกับพื้นที่สะอาดได้โดยไม่มีใครเห็น ระบบที่ดีจึงต้องป้องกัน ตรวจพบ แก้ไข และมีหลักฐานยืนยันผล

FAQ : คำถามที่พบบ่อย

Q : หนูทำให้อาหารเป็นพิษได้จริงหรือไม่?

A : เป็นไปได้ หากเชื้อหรือสิ่งปนเปื้อนจากหนูถูกถ่ายโอนไปยังอาหาร พื้นผิวหรืออุปกรณ์ แล้วเข้าสู่ร่างกาย แต่การยืนยันว่าผู้ป่วยรายใดเกิดจากหนูต้องอาศัยการสอบสวนและผลตรวจที่เชื่อมโยงกัน

Q : ผู้ป่วยอาหารเป็นพิษ 48 ล้านรายเกิดจากหนูกี่เปอร์เซ็นต์?

A : ยังไม่มีข้อมูลที่ระบุได้อย่างน่าเชื่อถือ จึงไม่ควรนำตัวเลข 48 ล้านรายมาใช้คำนวณหรือกล่าวอ้างสัดส่วนที่เกิดจากหนู

Q : ตัวเลข 48 ล้านรายมาจากเชื้อ 16 ชนิดหรือไม่?

A : ไม่ใช่ แบบจำลองปี 2011 ประเมินเชื้อที่ทราบชื่อ 31 ชนิดร่วมกับสาเหตุที่ยังระบุไม่ได้ ส่วนข้อมูล CDC ปี 2025 เป็นการประเมินแยกสำหรับเชื้อสำคัญ 7 ชนิด

Q : งานวิจัยพบเชื้ออะไรในหนูนิวยอร์ก?

A : งานวิจัยในหนูนอร์เวย์รายงานเชื้อ เช่น E. coli, Salmonella และ C. difficile ส่วนงานในหนูบ้านรายงานแบคทีเรียทางเดินอาหารหลายชนิด รวมถึง Salmonella, Shigella, E. coli และ C. difficile

Q : การตรวจพบสารพันธุกรรมของเชื้อหมายความว่าเชื้อยังมีชีวิตหรือไม่?

A : ไม่เสมอไป วิธีตรวจทางพันธุกรรมสามารถพบชิ้นส่วนสารพันธุกรรมได้ จึงต้องพิจารณาวิธีตรวจและผลการเพาะเชื้อร่วมกันก่อนสรุปว่าเชื้อมีชีวิตและสามารถแพร่ต่อได้

Q : พบอึหนูบนกล่องอาหาร ควรเช็ดแล้วใช้ต่อหรือไม่?

A : หากเป็นกล่องกระดาษหรือบรรจุภัณฑ์ที่มีรูพรุนและสัมผัสมูลหรือปัสสาวะโดยตรง ควรแยกออกและประเมินเพื่อทิ้ง ไม่ควรปัดคราบแล้วนำกลับไปใช้กับอาหาร

Q : วางกับดักหลายจุดถือว่ามีระบบป้องกันหนูแล้วหรือไม่?

A : ยังไม่เพียงพอ ระบบที่ดีต้องรวมการปิดช่องทางเข้า การตัดแหล่งอาหารและน้ำ การลดที่หลบซ่อน การตรวจติดตาม การบันทึกผล และการวิเคราะห์สาเหตุที่พบหนูซ้ำ

Q : ทำไมหนูบ้านจึงอาจเสี่ยงต่อครัวมากกว่าหนูตัวใหญ่?

A : หนูบ้านมีขนาดเล็ก ซ่อนตัวในอาคารได้ดี และอาจอาศัยใกล้ตู้เก็บอาหารหรือพื้นที่เตรียมอาหารโดยไม่ถูกพบเห็น จึงมีโอกาสสัมผัสสิ่งแวดล้อมภายในอาคารอย่างต่อเนื่อง

แหล่งข้อมูลอ้างอิง

• CDC. Facts About Food Poisoning
• CDC. Estimates: Burden of Foodborne Illness in the United States
• CDC Archived Estimates. Estimated burden from 31 known pathogens and unspecified agents
• Firth C, et al. Detection of Zoonotic Pathogens and Characterization of Novel Viruses Carried by Commensal Rattus norvegicus in New York City
• Columbia University. Of Mice and Disease: Antibiotic-Resistant Bacteria Discovered in NYC Mice
• กองอาหาร สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา. GMP 420
• ราชกิจจานุเบกษา. ประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 420

สนใจสั่งซื้อหรือขอคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญ

บริษัท กรีน อะโกรซายน์ จำกัด

Web: www.greenbestproduct.com
โทรศัพท์ : 02-374-7118-9, 02-377-9580, 02-377-2488, 02-375-1995
Hotline : 081-421-8517, 081-905-6566