Coby Schal คือใคร

Coby Schal สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านชีววิทยาจาก State University of New York at Albany ในปี 1976 และสำเร็จปริญญาเอกด้านกีฏวิทยาจาก University of Kansas, Lawrence ในปี 1983

จากนั้นเขาฝึกวิจัยหลังปริญญาเอกที่ University of Massachusetts Amherst ระหว่างปี 1982–1984 โดยทำงานร่วมกับ R. T. Cardé นักวิจัยที่มีบทบาทสำคัญในวงการนิเวศวิทยาเคมีของแมลง

Schal เริ่มต้นงานอาจารย์ที่ Rutgers University ในรัฐนิวเจอร์ซีย์ โดยดำรงตำแหน่ง Assistant Professor of Entomology ระหว่างปี 1984–1988 และ Associate Professor ระหว่างปี 1988–1993 ก่อนย้ายมารับตำแหน่งที่ NC State ในปี 1993

เส้นทางนี้มีความหมายมากกว่ารายชื่อมหาวิทยาลัย เพราะสะท้อนการต่อกันของความรู้อย่างน้อยสามระดับ

1. ชีววิทยา ทำให้เข้าใจว่าสิ่งมีชีวิตเติบโต สืบพันธุ์ และปรับตัวอย่างไร
2. กีฏวิทยา ทำให้เจาะลึกโครงสร้าง พฤติกรรม และสรีรวิทยาของแมลง
3. นิเวศวิทยาเคมี ทำให้เข้าใจภาษาของกลิ่น รส ฟีโรโมน และสารกึ่งเคมีที่แมลงใช้ตัดสินใจ

เมื่อความรู้เหล่านี้ถูกนำมาใช้กับแมลงสาบในอาคาร การควบคุมจึงเปลี่ยนจากการเลือกสารที่ “ฆ่าได้” ไปเป็นการออกแบบระบบที่ทำให้แมลงพบ ยอมรับ และกินเหยื่อในตำแหน่งที่เหมาะสม พร้อมลดการสัมผัสของคนและสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่เป้าหมาย

ทำไมการศึกษาพฤติกรรมจึงสำคัญต่อการควบคุมแมลงสาบ

ผลิตภัณฑ์ที่มีสารออกฤทธิ์ประสิทธิภาพสูงอาจควบคุมแมลงสาบไม่ได้ตามที่คาด หากแมลงไม่เดินผ่าน ไม่เข้าใกล้ หรือไม่ยอมกินสิ่งที่วางไว้

พฤติกรรมจึงไม่ใช่ข้อมูลประกอบเล็ก ๆ แต่เป็นส่วนหนึ่งของประสิทธิภาพการควบคุมโดยตรง

งานด้านพฤติกรรมและนิเวศวิทยาเคมีช่วยตอบคำถามสำคัญ เช่น

• แมลงสาบออกหาอาหารในช่วงเวลาใด
• กลิ่นชนิดใดดึงดูดหรือขัดขวางการเข้าหาเหยื่อ
• ตัวอ่อนและตัวเต็มวัยหาอาหารเหมือนกันหรือไม่
• แมลงสาบสามารถเรียนรู้ที่จะหลีกเลี่ยงอาหารหรือพื้นที่ได้หรือไม่
• ตำแหน่งหลบซ่อนมีผลต่อการกระจายอาหารและสารออกฤทธิ์อย่างไร
• ความร้อน ความชื้น และอาหารแข่งขันมีผลต่อการยอมรับเหยื่อหรือไม่

คำถามเหล่านี้เชื่อมโยงกับงานภาคสนามโดยตรง

หากวางเหยื่อห่างจากจุดหลบซ่อนเกินไป ปล่อยให้มีอาหารแข่งขันจำนวนมาก หรือวางเหยื่อในตำแหน่งที่ถูกรบกวนด้วยน้ำ ความร้อน ฝุ่น ไขมัน หรือสารทำความสะอาด เหยื่อที่มีคุณภาพก็อาจให้ผลต่ำกว่าที่ควร

ดังนั้น คำว่า “เหยื่อไม่ทำงาน” อาจไม่ได้หมายความว่าสารออกฤทธิ์ไม่มีประสิทธิภาพเสมอไป แต่อาจหมายถึงแมลงไม่พบเหยื่อ เหยื่อไม่น่ากิน หรือสภาพแวดล้อมยังมีอาหารที่น่าสนใจกว่า

Glucose aversion: เมื่อของหวานไม่ได้หวานสำหรับแมลงสาบทุกตัว

หนึ่งในงานที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของห้องปฏิบัติการ Schal คือการอธิบายปรากฏการณ์ glucose aversion หรือการหลีกเลี่ยงกลูโคสในแมลงสาบเยอรมันบางประชากร

กลูโคสมักถูกใช้เป็นส่วนประกอบที่ช่วยให้เหยื่อมีความน่ากิน แต่ภายใต้แรงคัดเลือกจากการใช้เหยื่อที่มีกลูโคสซ้ำ ๆ แมลงสาบที่หลีกเลี่ยงกลูโคสอาจมีโอกาสรอดมากกว่า และถ่ายทอดลักษณะนี้ไปยังรุ่นต่อไป

งานที่ตีพิมพ์ในวารสาร Science เมื่อปี 2013 แสดงให้เห็นว่า ในแมลงสาบกลุ่มที่หลีกเลี่ยงกลูโคส สารชนิดนี้ไม่ได้กระตุ้นเฉพาะเซลล์รับรสหวาน แต่ยังกระตุ้นเซลล์รับรสขมด้วย

สำหรับแมลงสาบเหล่านี้ กลูโคสจึงเปลี่ยนความหมายจากอาหารที่ควรเข้าหา กลายเป็นสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยง

ประเด็นสำคัญคือ นี่ไม่ใช่การดื้อต่อสารออกฤทธิ์ในความหมายทั่วไป เพราะแมลงสาบอาจยังตายได้หากได้รับสารในปริมาณเพียงพอ ปัญหาอยู่ที่มันไม่ยอมกินเหยื่อตั้งแต่แรก

ลักษณะเช่นนี้เรียกว่า behavioral resistance หรือความต้านทานทางพฤติกรรม แมลงไม่จำเป็นต้องทนต่อพิษได้ดีขึ้น เพียงหลีกเลี่ยงการรับสารก็สามารถรอดชีวิตได้แล้ว

กรณี glucose aversion ให้บทเรียนสำคัญกับงาน IPM อย่างน้อยสามเรื่อง

• ไม่ควรตัดสินประสิทธิภาพของเหยื่อจากชื่อสารออกฤทธิ์เพียงอย่างเดียว เพราะสูตรอาหารและการยอมรับเหยื่อมีความสำคัญด้วย
• เมื่อผลควบคุมลดลง ต้องตรวจทั้งการดื้อสาร การหลีกเลี่ยงส่วนประกอบของเหยื่อ ความสดของเหยื่อ และปริมาณอาหารแข่งขัน
• การใช้ผลิตภัณฑ์หรือสูตรเดิมซ้ำโดยไม่ติดตามผล อาจสร้างแรงคัดเลือกให้ประชากรที่หลีกเลี่ยงเหยื่อมีสัดส่วนเพิ่มขึ้น

งานวิจัยจึงไม่ได้บอกให้เลิกใช้เหยื่อ แต่กำลังบอกว่าเราต้องใช้เหยื่ออย่างมีข้อมูล

จากแมลงสาบที่กินเหยื่อหนึ่งตัว สู่ผลต่อกลุ่มในจุดหลบซ่อน

แมลงสาบเยอรมันไม่ได้กระจายตัวแบบต่างตัวต่างอยู่ พวกมันมักรวมกลุ่มกันในจุดหลบซ่อนที่แคบ มืด อุ่น และอยู่ใกล้แหล่งอาหารหรือน้ำ

แมลงสาบแต่ละวัยยังมีพฤติกรรมออกหาอาหารไม่เท่ากัน ตัวอ่อนระยะแรกอาจออกจากจุดหลบซ่อนน้อยกว่าตัวอ่อนระยะหลังและตัวเต็มวัย

งานของ Schal และผู้ร่วมวิจัยเกี่ยวกับ horizontal transfer ช่วยอธิบายว่า สารออกฤทธิ์จากเหยื่อที่แมลงตัวหนึ่งกินเข้าไปอาจถูกนำกลับไปยังจุดหลบซ่อน และส่งต่อไปยังแมลงตัวอื่นผ่านมูล สารคัดหลั่ง หรือซาก

กลไกนี้มีความสำคัญต่อการเข้าถึงตัวอ่อนที่หลบอยู่ลึกและไม่ค่อยออกมากินเหยื่อโดยตรง

อย่างไรก็ตาม การถ่ายทอดสารออกฤทธิ์ไม่ได้เกิดขึ้นในระดับเดียวกันกับทุกผลิตภัณฑ์ ประสิทธิภาพขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย ได้แก่

• ชนิดของสารออกฤทธิ์
• สูตรและความน่ากินของเหยื่อ
• ปริมาณที่แมลงกิน
• ความเร็วในการออกฤทธิ์
• การขับถ่ายและพฤติกรรมกินมูล
• ตำแหน่งของเหยื่อเมื่อเทียบกับจุดหลบซ่อน
• โครงสร้างประชากรและระยะวัยของแมลง

จึงไม่ควรเปลี่ยนคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์เรื่อง horizontal transfer ให้กลายเป็นคำโฆษณาว่าเหยื่อทุกชนิดสามารถ “ฆ่ายกรัง” ได้เหมือนกันทั้งหมด

สำหรับผู้ปฏิบัติงาน บทเรียนที่นำไปใช้ได้จริงคือ ควรวางเหยื่อปริมาณน้อยหลายจุดใกล้ทางเดินและจุดหลบซ่อน รักษาเหยื่อให้สด ลดอาหารแข่งขัน และติดตามทั้งการกินเหยื่อกับจำนวนแมลงที่จับได้

การวางเหยื่อก้อนใหญ่เพียงไม่กี่ตำแหน่ง ไม่จำเป็นต้องให้ผลดีกว่าการวางเหยื่ออย่างแม่นยำในหลายจุด

ทำไมสารก่อภูมิแพ้ทำให้การนับแมลงสาบอย่างเดียวไม่พอ

แมลงสาบในอาคารไม่ได้สร้างปัญหาเฉพาะเวลาที่มันวิ่งผ่านอาหาร

อนุภาคจากมูล น้ำลาย สารคัดหลั่ง ผิวลำตัว และชิ้นส่วนของแมลงสาบสามารถสะสมอยู่ในฝุ่นภายในอาคารได้ สารก่อภูมิแพ้จากแมลงสาบ โดยเฉพาะจากแมลงสาบเยอรมัน มีความสัมพันธ์กับการเกิดโรคภูมิแพ้และการกำเริบของโรคหอบหืดในผู้ที่ไวต่อสารเหล่านี้

คำถามของงานควบคุมจึงไม่ควรหยุดอยู่ที่ “จับแมลงสาบได้กี่ตัว” แต่ต้องถามต่อว่า

• ปริมาณสารก่อภูมิแพ้ในฝุ่นลดลงหรือไม่
• ระดับสารก่อภูมิแพ้ลดลงเร็วเพียงใดหลังจำนวนแมลงลดลง
• จำเป็นต้องทำความสะอาดบริเวณใดควบคู่กัน
• วิธีควบคุมทำให้ผู้อยู่อาศัยสัมผัสสารกำจัดแมลงเพิ่มขึ้นหรือไม่
• ผลลัพธ์สะท้อนถึงสุขภาพและคุณภาพชีวิตของคนหรือไม่

งานวิจัยในบ้านพักของครอบครัวรายได้น้อยแสดงว่า การควบคุมแมลงสาบโดยผู้เชี่ยวชาญสามารถลดทั้งจำนวนแมลงและระดับสารก่อภูมิแพ้ Bla g 1 และ Bla g 2 ได้อย่างมีนัยสำคัญ

งานอีกชุดซึ่งทำร่วมกับทีมสาธารณสุขของ Tulane University ยังศึกษาความเชื่อมโยงระหว่างการควบคุมแมลงสาบด้วยเหยื่อ การลดการสัมผัสแมลงสาบ และผลด้านโรคหอบหืดในเด็ก

นี่คือจุดที่กีฏวิทยาเมืองก้าวออกจากห้องปฏิบัติการ และมาพบกับระบาดวิทยาสิ่งแวดล้อม สุขภาพเด็ก และนโยบายที่อยู่อาศัย

รางวัล Healthy Homes ปี 2018 บอกอะไรเกี่ยวกับงานควบคุมแมลงสาบ

ในปี 2018 U.S. Department of Housing and Urban Development หรือ HUD และ National Environmental Health Association มอบ HUD Secretary’s Award for Healthy Homes ในหมวดงานวิจัยแก่ความร่วมมือระหว่าง NC State University และ Tulane University School of Public Health and Tropical Medicine

HUD ระบุถึงผลงานร่วมของ Coby Schal และ Dr. Felicia Rabito ที่ศึกษาบทบาทของแมลงสาบต่อคุณภาพบ้านและภาระโรคหอบหืดในเด็กจากครอบครัวรายได้น้อย

นวัตกรรมสำคัญของงานชุดนี้คือการเชื่อมนักกีฏวิทยาเข้ากับนักระบาดวิทยาสิ่งแวดล้อม เพื่อค้นหาวิธีควบคุมการระบาดของแมลงสาบด้วยแนวทางที่มีความเป็นพิษต่ำ ลดสารก่อภูมิแพ้ภายในบ้าน และปรับปรุงสุขภาพของเด็ก

ดังนั้น รางวัลนี้ไม่ควรถูกเขียนสั้น ๆ ว่าเป็นเพียงรางวัลส่วนบุคคลของ Schal แต่ควรเข้าใจว่าเป็นการยอมรับงานวิจัยแบบสหสาขาและความร่วมมือระหว่างสองมหาวิทยาลัย

ความหมายต่อวงการ IPM ชัดเจนมาก นั่นคือ ความสำเร็จของงานควบคุมสัตว์รบกวนสามารถวัดได้ด้วยสุขภาวะของคน ไม่ใช่เพียงจำนวนแมลงที่ตาย

จากการดื้อสารสู่การออกแบบ IPM ที่ใช้ได้จริง

แมลงสาบสามารถตอบสนองต่อแรงกดดันจากการควบคุมได้หลายทาง ได้แก่

• เปลี่ยนแปลงพฤติกรรมเพื่อหลีกเลี่ยงเหยื่อหรือพื้นผิวที่ผ่านการใช้สาร
• ลดความไวของตำแหน่งเป้าหมายต่อสารออกฤทธิ์
• เพิ่มความสามารถของเอนไซม์ที่ช่วยสลายหรือกำจัดสารพิษ
• ลดการซึมผ่านของสารเข้าสู่ร่างกาย
• เปลี่ยนความชอบด้านอาหาร
• เรียนรู้หรือจดจำประสบการณ์ที่ไม่พึงประสงค์จากเหยื่อ

ความซับซ้อนเหล่านี้ทำให้การเปลี่ยนผลิตภัณฑ์โดยไม่มีข้อมูล อาจเป็นเพียงการย้ายปัญหาไปข้างหน้า

แนวทาง IPM ที่สะท้อนจากงานของ Schal จึงมีองค์ประกอบหลายส่วนที่ต้องทำงานร่วมกัน

1. ระบุชนิดและประเมินระดับปัญหา

แมลงสาบเยอรมัน แมลงสาบอเมริกัน และแมลงสาบชนิดอื่นมีแหล่งอาศัย พฤติกรรม และความสามารถในการเข้ามาในอาคารแตกต่างกัน

การวางแผนควรเริ่มจากการสำรวจร่องรอย ใช้กับดักตรวจติดตาม และทำแผนที่จุดพบก่อนกำหนดวิธีควบคุม

2. ลดอาหาร น้ำ และจุดหลบซ่อน

ความสะอาดเพียงอย่างเดียวอาจไม่สามารถกำจัดประชากรแมลงสาบที่ตั้งถิ่นฐานแล้วได้ แต่เศษอาหาร ไขมัน น้ำรั่ว และช่องแคบจำนวนมากช่วยให้ประชากรอยู่รอดและฟื้นตัวได้รวดเร็ว

อาหารที่ตกค้างยังแข่งขันกับเหยื่อ ทำให้โอกาสที่แมลงสาบจะเลือกกินเหยื่อลดลง

3. เลือกและวางเหยื่อตามพฤติกรรม

ชนิดเหยื่อ ความสด ปริมาณ ตำแหน่ง และระยะห่างจากจุดหลบซ่อน ล้วนมีผลต่อการยอมรับของแมลงสาบ

การวางเหยื่อจึงเป็นงานที่ต้องอาศัยข้อมูลจากการสำรวจ ไม่ใช่การหยอดแบบกระจายโดยไม่มีแผน

4. ลดการใช้สารแบบครอบคลุมโดยไม่จำเป็น

การพ่นสารทั่วพื้นที่อาจเพิ่มการสัมผัสของคน รบกวนพฤติกรรมแมลง หรือทำให้พื้นผิวและอาหารปนเปื้อน หากจำเป็นต้องใช้สารเคมี ควรเลือกวิธี ตำแหน่ง และปริมาณให้เหมาะกับระดับความเสี่ยงและข้อกำหนดของสถานที่

5. ติดตามผลและปรับแผน

ควรใช้ข้อมูลจากกับดัก ปริมาณการกินเหยื่อ จุดพบตัวอ่อนและตัวเต็มวัย ตลอดจนข้อร้องเรียนของผู้ใช้อาคาร เพื่อตัดสินว่าแผนกำลังทำงานหรือไม่

หากจำนวนแมลงไม่ลดลง ควรค้นหาสาเหตุก่อนเพิ่มปริมาณสาร เช่น

• มีจุดหลบซ่อนที่ยังไม่พบหรือไม่
• มีอาหารแข่งขันหรือไม่
• เหยื่อแห้งหรือปนเปื้อนหรือไม่
• ตำแหน่งวางเหยื่อห่างจากทางเดินเกินไปหรือไม่
• มีการหลีกเลี่ยงสูตรเหยื่อหรือการดื้อสารหรือไม่
• แมลงสาบเคลื่อนเข้ามาจากพื้นที่ข้างเคียงหรือไม่

6. วัดผลให้ไกลกว่าการตายของแมลง

ในบ้าน โรงเรียน โรงพยาบาล โรงเรือนสัตว์ หรือพื้นที่ผลิตอาหาร ตัวชี้วัดไม่ควรมีเพียงจำนวนแมลงสาบที่ลดลง แต่ควรรวมถึง

• ความเสี่ยงต่อคนและสัตว์
• การปนเปื้อนในพื้นที่
• ระดับสารก่อภูมิแพ้
• ปริมาณสารเคมีที่ใช้
• การปฏิบัติตามมาตรฐานของสถานที่
• ความยั่งยืนของผลควบคุม
• โอกาสที่ปัญหาจะกลับมาอีก

“ใช้ได้จริง” ไม่ได้หมายถึงสูตรเดียวสำหรับทุกอาคาร

ห้องปฏิบัติการ Schal ศึกษาปัญหาในสภาพแวดล้อมหลากหลาย ตั้งแต่บ้านและโรงเรียนไปจนถึงฟาร์มสุกร ขณะที่งานด้านสัตว์รบกวนในเมืองยังครอบคลุมตัวเรือดและบริบทอื่นที่มีข้อจำกัดแตกต่างกัน

คำว่า IPM จึงไม่ใช่รายการขั้นตอนตายตัว แต่เป็นกรอบสำหรับตัดสินใจ

บ้านที่มีเด็กเป็นโรคหอบหืดต้องให้ความสำคัญกับสารก่อภูมิแพ้และการลดการสัมผัสสารเคมี โรงงานอาหารต้องคำนึงถึงการปนเปื้อนและข้อกำหนดในการตรวจประเมิน ส่วนโรงเรือนสัตว์ต้องพิจารณาการกระจายอาหาร น้ำ โครงสร้างอาคาร และความปลอดภัยต่อสัตว์

หลักการพื้นฐานอาจเหมือนกัน แต่รายละเอียดต้องเปลี่ยนตามชนิดแมลง ระดับการระบาด ผู้ใช้อาคาร และข้อกำหนดของพื้นที่

ผลงานและการสร้างนักวิจัยรุ่นต่อไป

รายการสิ่งพิมพ์ของ Schal Lab แสดงผลงานที่ผ่านการประเมินโดยผู้ทรงคุณวุฒิสะสมหลายร้อยรายการ ครอบคลุมตั้งแต่พฤติกรรมแมลง นิเวศวิทยาเคมี ระบบประสาทรับกลิ่นและรส สรีรวิทยาการสืบพันธุ์ สารก่อภูมิแพ้ จุลชีพ ไปจนถึงการควบคุมสัตว์รบกวนในพื้นที่จริง

ตัวเลขจำนวนบทความ สิทธิบัตร และนักวิจัยที่ได้รับการดูแลเพิ่มขึ้นตามเวลา หากนำตัวเลขจากประวัติในปีใดมาใช้ จึงควรระบุว่าเป็นข้อมูล ณ ช่วงเวลานั้น ไม่ควรทำให้ผู้อ่านเข้าใจว่าเป็นยอดปัจจุบันที่หยุดนิ่ง

อีกมิติหนึ่งของผลงานคือการสร้างนักวิจัยและความร่วมมือข้ามสาขา เพราะปัญหาแมลงสาบในโลกจริงไม่สามารถแก้ได้ด้วยความรู้แขนงเดียว

การทำงานร่วมกับนักเคมี นักชีววิทยาระดับโมเลกุล แพทย์ นักระบาดวิทยา นักวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม และผู้ปฏิบัติงานภาคสนาม ทำให้คำถามจากหน้างานย้อนกลับไปสร้างงานวิจัย และทำให้งานวิจัยกลับมาใช้ได้จริง

Malaccina schali: ชื่อแมลงสาบที่บันทึกอยู่ในอนุกรมวิธาน

ชื่อของ Schal ถูกนำไปตั้งเป็นชื่อแมลงสาบชนิด Malaccina schali โดย Louis M. Roth ในปี 1996

เอกสารของ NC State ระบุว่าเป็นแมลงสาบชนิดใหม่ที่ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ Coby Schal

รายละเอียดนี้อาจดูเป็นเพียงเกร็ดชีวประวัติ แต่ในวงการอนุกรมวิธาน การตั้งชื่อสิ่งมีชีวิตตามบุคคลเป็นการบันทึกการยกย่องไว้ในชื่อวิทยาศาสตร์ ซึ่งจะติดอยู่กับงานจำแนกชนิดและวรรณกรรมทางชีววิทยาต่อไป

สรุป: งานวิจัยที่ดีเปลี่ยนคำถามก่อนเปลี่ยนวิธีควบคุม

เส้นทางของ Coby Schal ทำให้เห็นว่า การจัดการแมลงสาบอย่างรับผิดชอบเริ่มจากการตั้งคำถามให้ครบ ไม่ใช่เริ่มจากการเลือกผลิตภัณฑ์ทันที

แมลงรับรู้เหยื่ออย่างไร เหตุใดบางประชากรจึงหลีกเลี่ยงน้ำตาล ตัวอ่อนที่ไม่ออกหาอาหารได้รับสารอย่างไร สารก่อภูมิแพ้ยังคงอยู่หลังแมลงลดลงหรือไม่ และวิธีควบคุมเพิ่มหรือลดความเสี่ยงของผู้อยู่อาศัย

คำถามเหล่านี้เชื่อมจากชีววิทยาของแมลงไปถึงสุขภาวะของคน

บทเรียนสำคัญจึงไม่ใช่ว่ามีวิธีใดวิธีหนึ่งดีที่สุดในทุกสถานการณ์ แต่คือการควบคุมต้องอาศัยการสำรวจ เข้าใจพฤติกรรม ลดปัจจัยเกื้อหนุน เลือกวิธีที่เฉพาะเจาะจง ติดตามผล และปรับแผนจากข้อมูล

เมื่อมองเช่นนี้ IPM ไม่ได้เป็นเพียงคำย่อทางวิชาการ แต่เป็นวิธีคิดที่ช่วยให้เราควบคุมแมลงสาบได้แม่นยำขึ้น ลดการใช้สารโดยไม่จำเป็น และวัดความสำเร็จจากทั้งอาคาร แมลง และคนที่ใช้ชีวิตอยู่ภายในนั้น

FAQ : คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับ Coby Schal และงานวิจัยแมลงสาบ

Q : Coby Schal คือใคร

A : Coby Schal เป็นนักกีฏวิทยาเมืองและ Blanton J. Whitmire Distinguished Professor ที่ NC State University งานของเขาครอบคลุมพฤติกรรม นิเวศวิทยาเคมี สรีรวิทยา สารก่อภูมิแพ้ การดื้อสาร และ IPM ของแมลงสาบกับตัวเรือด

Q: งานของ Coby Schal สำคัญต่อการควบคุมแมลงสาบอย่างไร

A : งานของเขาเชื่อมกลไกระดับประสาทและพฤติกรรมเข้ากับการใช้เหยื่อ การดื้อหรือหลีกเลี่ยงเหยื่อ การลดสารก่อภูมิแพ้ และผลด้านสุขภาพ ทำให้การควบคุมไม่วัดเฉพาะจำนวนแมลงที่ตาย

Q : Glucose aversion คืออะไร

A : Glucose aversion เป็นลักษณะที่แมลงสาบเยอรมันบางประชากรรับรู้กลูโคสในทางไม่พึงประสงค์และหลีกเลี่ยงอาหารที่มีกลูโคส หากสูตรเหยื่อมีส่วนประกอบดังกล่าว แมลงอาจไม่ยอมกิน แม้ว่าสารออกฤทธิ์จะยังสามารถฆ่าแมลงได้ก็ตาม

Q : Glucose aversion เหมือนการดื้อสารกำจัดแมลงหรือไม่

A : ไม่เหมือนกันเสียทีเดียว การดื้อทางสรีรวิทยาทำให้แมลงทนหรือกำจัดสารออกฤทธิ์ได้ดีขึ้น ส่วน glucose aversion เป็นความต้านทานทางพฤติกรรมที่ช่วยให้แมลงหลีกเลี่ยงการกินเหยื่อก่อนจะได้รับสาร

Q : Horizontal transfer ของเหยื่อแมลงสาบหมายถึงอะไร

A : หมายถึงการที่สารออกฤทธิ์ซึ่งแมลงตัวหนึ่งกินเข้าไปถูกส่งต่อไปยังแมลงตัวอื่นผ่านมูล สารคัดหลั่ง หรือซาก กลไกและระดับผลขึ้นอยู่กับสารออกฤทธิ์ สูตรเหยื่อ และพฤติกรรมของประชากร จึงไม่ได้เกิดเท่ากันในทุกผลิตภัณฑ์

Q : กำจัดแมลงสาบแล้วสารก่อภูมิแพ้หายทันทีหรือไม่

A : ไม่จำเป็น สารก่อภูมิแพ้จากมูล สารคัดหลั่ง และชิ้นส่วนลำตัวอาจยังคงอยู่ในฝุ่น การลดจำนวนแมลงจึงควรทำร่วมกับการทำความสะอาดที่เหมาะสมและการป้องกันไม่ให้กลับมาระบาด

Q : ทำไม Coby Schal จึงได้รับรางวัล HUD Secretary’s Award for Healthy Homes

A : รางวัลปี 2018 ยกย่องงานวิจัยร่วมระหว่าง NC State และ Tulane ที่เชื่อมการควบคุมแมลงสาบด้วยแนวทางความเป็นพิษต่ำ การลดสารก่อภูมิแพ้ และสุขภาพของเด็กในที่อยู่อาศัยของครอบครัวรายได้น้อย โดย Schal ทำงานร่วมกับ Felicia Rabito และทีมสหสาขา

Q : IPM สำหรับแมลงสาบประกอบด้วยอะไรบ้าง

A : IPM สำหรับแมลงสาบประกอบด้วยการระบุชนิด สำรวจและตรวจติดตาม ลดอาหาร น้ำ และจุดหลบซ่อน ปิดช่องทางเข้า เลือกเหยื่อหรือวิธีควบคุมตามพฤติกรรม ลดการใช้สารแบบครอบคลุม และประเมินผลเพื่อปรับแผนอย่างต่อเนื่อง

เอกสารอ้างอิงแนะนำ

• NIAID: Managing Asthma Symptoms
• NIAID: Childhood Asthma in Urban Settings
• U.S. EPA: Cockroaches and Schools
• Gore J.C., Schal C. Cockroach Allergen Biology and Mitigation in the Indoor Environment. Annual Review of Entomology. 2007;52:439–463.
• Do D.C. et al. Cockroach Allergen Exposure and Risk of Asthma
• Donkor E.S. Cockroaches and Food-borne Pathogens
• Shah S.N. et al. Housing Quality and Mental Health
• Rabito F.A. et al. Cockroach Exposure and Perceived Stress

สนใจผลิตภัณฑ์หรือคำแนะนำด้านการควบคุมแมลงสาบ

หากพบแมลงสาบในบ้าน ร้านอาหาร โรงแรม โรงพยาบาล โรงเรียน คลังสินค้า หรือโรงงานอาหาร การจัดการควรเริ่มจากการระบุชนิด สำรวจจุดหลบซ่อน ตรวจเส้นทางจากท่อและพื้นที่บริการ วางกับดักเพื่อวัดระดับปัญหา และแก้ไขอาหาร น้ำกับช่องเปิดก่อนเลือกวิธีควบคุม

สนใจสั่งซื้อหรือขอคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญ

บริษัท กรีน อะโกรซายน์ จำกัด

Web: www.greenbestproduct.com
โทรศัพท์ : 02-374-7118-9, 02-377-9580, 02-377-2488, 02-375-1995
Hotline : 081-421-8517, 081-905-6566